De bloeier is nooit te laat
vanuit het hart te leven
met minder status, meer leven.
De poëet is nooit te laat
vanuit het hart te schrijven
in zijn gedichten, meer schrijven.
De moestuinier is nooit te laat
vanuit het hart te aarden
in het lijf, meer aarden.
De mens is nooit te laat
vanuit het hart te zijn
als poëet, moestuinier of wandelen
wat bij hem past, meer zijn
De laatbloeier is nooit te laat
gewoon meer, en meer, te zijn.
