Ik stelde deze vraag aan verschillende mensen toen ik tijdens bevrijdingsdag bij een kampvuur in Varik stond, met een bordje ‘socrates op sneakers’ om mijn nek heen. Het idee was om filosofische gesprekken te voeren rondom het kampvuur. Dat leek mij wel wat, als experiment. En één van de vragen was dus: ‘Wanneer ben je op tijd?’
Ik stelde deze vraag aan meerdere mensen. Ik kreeg antwoorden terug als: ‘Tja, ik heb er een hekel aan als mensen te laat komen’, of: ‘Ik zorg dat ik overal ergens op tijd ben’, ‘Ik heb geen zin om te haasten’. Maar ja, dat is nog niet echt het antwoord op de vraag, toch? Zo makkelijk was deze vraag niet. Wat voor de één namelijk ‘op tijd’ is, is dat voor de ander niet, kwam ik achter. En bovendien nodigde deze vraag uit tot vele andere ‘zijweg’ onderwerpen, waardoor ik uitvoerige gesprekken had met de mensen over wat zij leuk vonden om te doen in ‘hun tijd’, of juist minder leuk. Hhhhmmm…het zet aan tot een b(l)oeiend inzicht in ieder geval!
Eén meneer bij het kampvuur bleef in mijn gedachten hangen. Waarschijnlijk omdat ik dat voor mijzelf een mooi inzicht vond :-). Hij gaf als antwoord terug: ‘Het is op tijd wanneer het voor mij op tijd is’. Daarbij haalde hij het voorbeeld aan dat hij zijn huis precies op het juiste moment voor een leuke prijs verkocht had, dat hij precies op het juiste moment in Varik kwam wonen in een rolstoeltoegankelijk huis, dat zijn vrouw precies nu, net na de verhuizing, wat minder mobiel werd (en dat rolstoeltoegankelijke huis goed van pas kwam!). Het klopte voor hem precies. Dát was voor hem op tijd zijn. Hij bewoog mee in de stroom van het leven. Het was geen struggle, de dingen kwamen op zijn pad die hij op dat moment nodig had of goed voor hem waren.
Is dat geen toeval? Toeval bestaat toch niet? Dat dacht ik vroeger in ieder geval wel. Zo was ik tenslotte opgevoed. Ik dacht: ‘Het is gewoon geluk dat zoiets op dat moment gebeurt’. Nu denk ik er anders over. Niks komt per toeval op mijn pad. De mensen die ik ontmoet. De uitdagingen die ik krijg aangereikt. De stappen die ik zet. Het gebeurt wanneer ik er aan toe ben, wanneer ik de les nodig heb, in MIJN TIJD. En mijn tijd, dat is: NU! Want in het ‘nu’, als ik ‘in een flow zit’, dan is er toch geen tijd? Tijd is alleen iets van het verleden of van de toekomst.
Tijd is zelf ook iets waar ik best wel wat stress van krijg. Omdat ik dan aan het plannen ben, voor de toekomst. En niet in het ‘nu’ bezig ben. Toch is het iets wat we wellicht nodig hebben, als taal. Om doelen te kunnen stellen. Om iets gedaan te krijgen. Om samen te kunnen komen. Hoe zou het bijvoorbeeld zijn als elk kind kon bepalen hoe laat hij of zij op school kon zijn? Of de leerkracht? En pas komt als het zijn of haar tijd is? Ik weet het niet. Wel interessant om eens uit te proberen en te kijken hoe de wereld er dan uitziet. Voor mij is het namelijk een behoorlijke uitdaging om elke ochtend drie kinderen om 8:30u op school, aangekleed, ontbeten en al, op school te krijgen! Waarschijnlijk is dit mijn uitdagende les in ‘geduldig zijn’ :-). Dan ben ik blij dat ik daarna – als de kinderen naar school zijn – ‘de tijd’ heb om een heerlijk ontbijtje voor mijzelf te maken. Iets wat ik enorm waardeer sinds ik gestopt ben met mijn kantoorwerk, waarbij ik altijd vond dat ik persé om 9u moest starten. Oké, ik weet het, dit zit tussen mijn eigen oren. Want ja, ik kon toch niet om 10u op kantoor starten? Met al die blikken van mijn collega’s? En als je dan ook eens vóór 17u vertrok. Oeioeioei!! Op tijd zijn doet in ieder geval wat mentaals met mij, dat is duidelijk.
En nu ben ik op tijd om deze website te lanceren. Voor mijn gevoel duurde het een hele tijd. Blijkbaar had ik de tijd nodig. En de tijd is NU ‘rijp’ om dit te doen! (het woord ‘nu’ komt nog terug in een ander blog, want wat is ‘nu’ dan hè :-))
Ik vind het leuk als je een reactie hieronder achterlaat wat deze vraag bij jou oproept. Met meer mensen komen we tot meer b(l)oeiende inzichten!